|
ნუ სწევ თუთუნს! ნუ სწევ! ნუ სწევ! აბა რად გსურს ააბოლო? ვეჭვიანობ და შენს მგოსანს მომეღება ეჭვით ბოლო.
ზის ჩანაფიქრ-ჩაღვრემილი, როცა პირში უკავია სუნოვანი გლარჯის მილი,
როცა ლოყა უჩანს ბაცად, როცა ფეხი ფეხზე უძევს კაცის თვალის მოსატაცად -
და სვამს ორთქლსა დაყოვნებით, და სწევს ნაგრძნობ-ნაფაზითა, სწევს გიჟურად... ჟინით ვნებით...
ვცემ ნაღარას, ვცემ ყიჟინსა, ვამბობ: სჩანს მცვლის, რომ ჩემს ნაცვლად ამ თუთუნზე იკლავს ჟინსა!
აბა რად გსურს ააბოლო? ვეჭვიანობ და შენს მგოსანს მომეღება ეჭვით ბოლო. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


