|
1
თოვლის ფიფქი მოღუშული, ყინვის ნაკვთზე შეკუმშული, ვით პეპელა ფრთებ-დახშული, თავს გევლება, თრთის, ბარბაცებს, მზის სხივთაგან მოქსოვილი, საოცნებო ტბის ყვავილი ახალ ჰანგად აღჭურვილი ტუჩს გადნება, სურნელს გტაცებს.
მგოსნის კოცნით ჩათუთქულა.
2
იყავ ჩუმი, არა-რა სთქვა, ვით გულ-ცივი საფლავის ქვა... ეგ უსიტყვო ბგერა, სუნთქვა, მხოლოდ ჩემს სულს ასხივოსნებს, - ვერ გაიგებ, - ჩემს გულს რა სწადს, ვერ გაიგებ ჩემს ცრემლთ-ნაკადს გთხოვ, შენ ლოცვას, შენს ხვაშიადს - ნუ გაუმხელ ჩემებრ მგოსნებს.
ზღვის ქაფისგან დანაბადი.
3
როცა სიო შენს კულულებს, ჩემს სიმღერას წასჩურჩულებს, როცა სხივთა თაიგულებს მოვკრეფ ცაზე, წარვტაცებ ღმერთს, მაშინ ზღვის მკერდს სარკედ-ქცეულს, სევდის ყვავილს ფერმილეულს, კოცნას - ღამის ნისლში ხვეულს - შენ მოგიძღვნი, მხოლოდ შენ ერთს.
სიცოცხლისა გაზაფხული. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


