|
ერთი ქალისას ამბობდენ, მშვენიერება არიო. ნეტავ მას, ვინც კი გახდება იმისი მეგობარიო...
არავინა ჰყავს ტოლიო, მაგრამ ვინ ღირსა, რომ ჰყავდეს მისებრ ლამაზი ცოლიო?..
მისი უმანკო გულიო: ბევრი ჭაბუკი გვინახავს მის გამო გალახულიო!
დასტრფიან ყმაწვილებიო; ეხეთქებიან ერთმანეთს უსაქმო ცუღლუტებიო!
სხვა მხრით უჭირავს თვალიო... მოდით და ნახეთ საქები ჩვენი ქართველი ქალიო!
მართლა რომ მოსაწონია! მაგრამ შემცდარი ბრძანდება, ვისაც ქართველი ჰგონია!
ვსთქვი: თუ რა არის მოდა-თქო? ძველი დრო რომ ყოფილიყო, მარიამ ერქმეოდა-თქო!
სხვებისაც ქონდა ჩართული! სხვა ენად ამიჟღურტულდა, ეზარებოდა ქართული!
ქართულად ჩაცმა-ხურვასო!“ ნახევრად იყო ტიტველი.. თითქო აპირობს ცურვასო!
დახტოდა როგორც კალია, ის ტუტუცების დამწველი და მათი გულის-კალია.
იმის ჟუჟუნა თვალებში: „მე ჩემი დღე და სოფელი უნდა დავლიო ბალებში!“
იმის მშვენიერ სახესა: სხვა საქმე არ მაქვს, მე მხოლოდ აშიყებს ვუგებ მახესა.
მძულს ვარდებო და იაო სამშობლო რასა მიქვიან, მეწყერსაც წაუღიაო! |


