მთარგმნელი: ჯემალ აჯიაშვილი
|
...ხრმალი წარმიხდა, გაცვდა ბექთარი, მაგრამ კვლავ მომდევს შენი ნათება, თაფლად მეღვრება ბაგის ნექტარი, სიტკბო პირისა მეშარბათება,
სისხლის ტბორი ხარ, ცრემლის - მორევი, მაინც შენ გიმღერ, ყოვლად ქებულო, შენს საკურთხევლებს ვეამბორები.
ალვის ტანს მორწყავ, ფესვებს და-ცა-ბან, სულმან შეინთო შენი სურნელი, ნაყოფი იტკბო ჩემმა სასამან.
ვერ განვირიდე სოფლის ზაკვები, აწ ყავარჯენზე ჩამოყრდნობილი ბნელ საყუდარში მივიკაკვები...
* * * * * * *
კვლავ აღიძვრების ჩემი გულისთქმა, კვლავ სამიჯნუროდ შეიმსჭვალების... ცის დარბაზებში სიყვარული დადის მეფურად... სები, მასმინე იდუმალი სუნთქვა ჭალების
* * * * * * *
ვერღა შემოვდგა სამუსიკოდ ჩემი სანთური, - ცამ მოიბურა საღამოის საპირბადენი... მზემან ვერ მოსცეს ბრწყინვალება შარავანდული, ვერცა მოიღოს მთოვარემან თვისი ნათელი...
ვერ შემაბრკოლებს შენი ჩრდილები, კვლავ მოვიწვიე სავარსკვლავეთი და გამორჩევით ვეთათბირები...
* * * * * * *
გული კი დაობს, მრავალფერი უჩანს სადაო: „ვინ მოვიხელთო, სადაური მოვისადაო!“ შენ ხმობ: - მამაო, უბედობა არა მგამაო, ესეც ამაო, შვილო ჩემო!.. ესეც ამაო!...
მღერად რად მიჩანს ბრძოლის წუთები, თუ ამაოთა ამაოებას ვეღარაოდეს ავეზღუდები?
ტაძრად რად მოვდექ შენდა მლოცველი, დაბა თუ მაინც გაუდაბურდა, თუ წარიხოცა წარსახოცველი?..
* * * * * * *
...მხოლოდ შენ გელტვი, შენთვის ვიგალობ, შენს საფიხვნოში ვჯდები მეფურად, ჩემო ციხევ და, კლდეო პიტალოვ, შენ გესიტყვები კვლავინდებურად;
შენსკენ მომაქცევს ჩემი ოცნება და სიხარული სულისმიერი კვლავ სიმღერებად შეგეფრთოსნება.
შვილო, გულისთქმა გინატრიდაო, ნათლად გიძღოდეს მანათობელი, სვეტო, - ნაზარდო სინათლითაო!
მზემაც მოასწრო თვალის შევლება და სასოების საკურთხეველზე გესანთლება და გესაკმევლება.
- მრევლი არწყულე ლექსის წყაროზე, მკლავზე ინიშნე ესე ნიშანი და სამკლაურად იავგაროზე!
ან სადაური საით დავალო! - გულს ჩაიჭედე ჯავარდენულად, გულჯავრიანო მამის ჯავარო!
შენც მოგიწოდებ - მამებს წარბაძო, ბჭეო სახლის და სალოცავისავ, სულის ბურჯო და ციხე-დარბაზო!..
ბნელ ტალანებში მრევლი გროვდება და უხილავი მალახ-მავეთი ყრუ ნაბიჯებით გვიახლოვდება...
* * * * * * *
...დუმს დედამიწა ძველი სკივრივით, ისევ ყრუდ ისმის დროის დინება, - ქარს მიუყვება ნელი ლივლივით და სივრცეებში მიეფინება...
* * * * * * *
ჭვრეტ საწუთროის საქონდაქაროს, ეჰა, დაცლილა შენი ტაგანი!.. მზე აღარ მზეობს, ქარი არ ქარობს, კაცად არ კაცობს ადამთაგანი.
ძმებშიც მრავლად ჩანს ძმათა მკიცხავი, მე კი... ჩემი ძმა ჩემად მეყუდნის, სხვას მოეკითხოს მოსაკითხავი.
დის საძვალეში მიწა გებელტა, ვერ შეგკადრებდი მაინც უკადროს, ვერ მოგაგებდი მოსაგებელთა.
როგორ შემეღო კარი შეოლის, ახლაც... მეწადა ფიქრი გამეთქვა, მაგრამ არ გვესმის ერთიმეორის...
კუპრი გადმოდუღს ჩემთა თვალთაგან, ბლანტად მწთოლვარებს წუთხი და ლორწო, დავცქერ შენს საფლავს, ძვალთაგანო მამაის ძვალთა,
დედაის ჩემის სისხლო და ხორცო!.. რად შეგაქციეს, რისთვის გაოტეს... ავაი ჩემდა! - სდუმან ბელტები, ვერ მომაყურებ ვეღარაოდეს...
* * * * * * *
ხმა არსაიდან... მიმძიმს ლოდინი, თუმც დამაშვრალმა სადღა ვიარო!.. ცას შევეზრახე გულდაკოდილი, ხმა აღვუვლინე სამგლოვიარო;
- დედაის ლანდი მოდგა წინარე, მოდექ, ძმის ჩინო, ჩინო მამისავ, მოდექ, ჩინო და მოგვემჩინარე!..
კვლავ მომაგებე ზესთა გუნდები, მეც... ნათლიერის წამოდგომამდე ლანდს სიზმარეულს მივუბრუნდები. |


