|
იებში რომ ჩამდგარიყო, დაფარავდნენ იანიც. ცისფერთვალა ია იყო, წითელპერანგიანი.
ამ ცოტა ხნის წინახანს; ან ავლილი, ან ჩავლილი ხომ არავის გინახავთ?
მე შენ დედას გაპოვნინებ!
საქანელაც, ციგაცა... ერთი ჯოხის ცხენი მყავდა, მან ხომ არ გაიტაცა?
მე შენ ბუდეს გაპოვნინებ!
წითელპერანგიანი..." მივდივარ და მივღიღინებ ჭალა ავახმიანე.
ფეხად მომდევს ბებია. ცალი ქოშით მობაკუნობს, ცალი... დავიწყებია.
არ დამიფრთხო ჩიტუნები.
არა, ჩემო ბებია. ჩემი ყრმობის სალაღობო ლექსი მომგონებია.
ეს სტრიქონი პაწია, შენი კრიალოსანივით მშვიდად დაგიმარცვლია.
აღარ ახსოვს ბებიას, ცალი ქოშით მობაკუნობს, ცალი... დავიწყებია. |


