მთარგმნელი: გივი ალხაზიშვილი
|
უცებ ქუჩაში ეტლი იხუვლებს, გაჰყვება მჭახე გამოძახილი, მე მივეყრდნობი რკინის რიკულებს გაოგნებული და თავდახრილი.
უჟმური სივრცე, შემაშფოთები, და ნეკერჩხლები რკინის ლატანებს ეხეთქებიან წითელ ფოთლებით.
ნაცრისფერ ლოდებს სუსხი ერევა, წითელი ბუჩქი, შვების მსურველი, მიმოიფანტა წითელ ცრემლებად.
მიმოეფინა ქალაქს ვედრებით, მერე ჰაერში წამოიმართა მტვრისა და შხამის შავი სვეტები.
სახლები ძლივსღა მოჩანს შორიშორს და ფაბრიკები ცივი მილებით კვამლს აფურთხებენ მზიან ჰორიზონტს. |


