|
რას გადმეკიდე, რა გინდა, რას მერჩი, ბედო ტიალო, ათასჯერ მომკალ და კიდევ რათა გსურს გამატიალო?
სული წამებით მკვდარია, ჩემი ყოფნა და ცხოვრება მუდმივი გლოვა-ზარია.
ყოველგან კუბო დამხურე, ნაღველი ღვინოთ შემასვი და ცრემლზე სისხლი მაპკურე:
ვილოცე - ცოდვა მარგუნე, სადაც - კი, წაველ - წამოველ ყველგან უკუღმა მაბრუნე.
შემრთე უფსკრულის ტალღებსა, ჩანგს ვინ ჩამოკრას ბრძოლისას, ვინ უპატრონოს ბალღებსა?!
ეს ხომ დაცემულთ სენია, თორემ ცეცხლისა დანთება მე შენზე უკეთ მშვენია!
ჩემი გზა პირდაპირია: როდესაც გაუჭირდება, პატარა ჭიაც გმირია!..
გული ნაღველმა დალია, შიმშილი, ტანჯვა, დაცემა, გალია, მხოლოდ გალია!..
ბედო შავ - პირო, ტიალო! - ზიზღი მე, თუ ეს მახვილი შენვე არ დაგიტრიალო! |


