მთარგმნელი: ჯემალ აჯიაშვილი
|
დღე აღარ დღეობს, ჩაქრა მნათობი, ცით გარდმოვიდა მაცნე გლოვისა... ... მწუხრის ვარსკვლავი შემობრუნდა ძალთა მპყრობელად, კვლავ ძოწეულით იმოსება დასალიერი... და გარდასული სასოების გამომხმობელად გარე-მომდგარან მწუხარების ასაბიები...
ჩრდილში მალიად და საღამოის უჩინმაჩინებს ბნელ წიაღებში მიუჩქმალიათ...
ბნელთა შიგან გამომკრთალი ჩვენება... მიწად მიიქცევა იაკუთიელი მიდის, მზედ მიდის... მიესვენება...
ცრემლი რომელმან ინატრისაო? ვარსკვლავთმისანო, მიტიე გზაი, მოვედ, მორბედო სინათლისაო!
მზეო, მოიქეც, სისხლით შეღებე შენი ქიტონი; გუმბათიონით გარდამოიღეს გაუქმებული პარაკლიტონი.
უფლის ტაძარში დაიშრიტა დიდი კანდელი; დრომან შესწყვიტა თვისი დინება, ღამე არ ღამობს ამაღამდელი...
მზეო, მოიქეც, წითლად შეღებე შენი ქიტონი; კვლავ სინანულით გარდამოიღეს ცის მგლოვიარე პარაკლიტონი...
დრომ მიითვალა სითბო მკათათვის, კვლავ შეტრიალდა ბედის ბორბალი, ცა განემზადა ცვალებათათვის...
ალამდარი მოინაკლისა, ყრუდ მიიქცევა სიბნელეში მისი ჩვენება; მაგრამ სად წავა სვეტი ნათლისა, ვის საუფლოში ჩაიწვერება?
სად ჩაიშრიტა შენი მთიები? - ცრემლთ მარგალიტებს მოამცვრევენო, - - აღესრულაო, იეკუთიელი!..
განასრულაო ყოფნა წუთიერი... აღესრულაო... აღესრულაო... აღესრულაო იეკუთიელი!..
მზეო, დამიცავ!.. უნდა მის ხსოვნას ლიბოდ დავედო გარნა რად მაკრთობ, ბინდო ღამისავ, სადით სად მოხვალ, მალახ-მავეთო?
ისევ გაცუდდა ძალი მძლეველის ეჰა, სად მიდის შარავანდედი იეკუთიელ ნათლისმცემელის?
"- ვერღა ეწიოთ!.." რად აღიძვრიან პარაკლისები სააღლუმოდ და საეკლესიოდ?..
მეგუმბათენი შემოკრბნენ ვაით... სად გარდაეგო მისი ნათელი, მზე სადაური გარდახდა საით!..
სამხრეთს უმტვრია სრათა რიგები, მაღრიბს მოდიხარ ნამაშრიყალი და ნაღვლიანად გვეშიკრიკები,
მრევლი აწვიმებს ცრემლთა ნაკადებს და მწუხრეული სულის საოხად ხმა ქვეშეთიდან ამოგვღაღადებს:
უნდა მიწაში ძვლები ჩაკრიფოს, მზემან დააგდოს თვისი საუფლო მაშრიყს გასცდეს და გამაღარიბოს.
ვაი, სანუთროის ცრუო ზმანეთო! გზა უბადოა, მწყემსი - უგულო, ხალხიც უნდო და უერთმანეთო!..
იეკუთიელ! ჟამი ფიცხელ არს, ყოფნა - წუთიერ...
გარე-გივლიან ვარსკვლავები წყნარი გალობით... მაგრამ, რაც დაგშთა მიუთვალავი, დრო მიითვალავს თანდათანობით.
თანდათანობით...
მჭევრობს მავანი, ყურად არ იღებს სხვათა საბუთებს, ჩვენ კი გულს გვიკლავს სიტყვის ჯავარი, გზასაც გვიბნევს და გვიაბლაბუდებს.
ბჭობენ მეფენი, გარნა ხმა გვეტყვის ზესთა კრებულის: ვინ ინიშნაო სანიშნებელი არსებულის თუ არარსებულის?
ისევ ისე ჭირს ბნელში გაგნება, აღარც ცხადი ჩანს, აღარც სიზმარი, გზაც - უსასრულოდ მიიკლაკნება.
..............
ცამ სინანულის დაგვდო ბეჭედი, მზე შემოგვადგა გლოვის წერილით, ისევ ყრუდ დრტვინავს ცათაქვეშეთი დროც მიიქცევა უწინდელივით...
რას გადმოგვძახის შენი მთიები? - ცრემლთ მარგალიტებს მოამცვრევენო, - აღესრულაო იეკუთიელი...
იეკუთიელ! ჟამი ფიცხელ არს, ყოფნა - წუთიერ...
დრომ მიითვალა სიტკბო იმდენი, შენდა არ მზეობს იგი სამზეო, ჟამი არ ჟამობს იმჟამინდელი.
შეექილიკო? - ნაცვლად ჩაგიხვევს მიწის ბელტები; სიდან სად ჩახვალ, სოფლის ბილიკო, ვის ჯურღმულებში ჩაიფერდები?..
იყოს, რაც არი, - იეკუთიელ! ცეცხლი მინელდა, დაშთა ნაცარი, იყოს, რაც არი, - იეკუთიელ! გახსოვს? - კედლებზე ჰანგებს შეფენდა შენი ებანი, - იეკუთიელ! აწ ვინ გვასმინოს მქადაგებელთა ქადაგებანი, - იეკუთიელ!..
ვინ აამჭევროს კვალად ბაგენი, ვინ შეავედროს მექულბაქენი, იეკუთიელ!.. იეკუთიელ!..
მზეო, მოიქეც, სისხლით შეღებე შენი ქიტონი, გუმბათიონით გარდამოიღეს გაუქმებული პარაკლიტონი...
სულთქმა წუთიერი, ბნელსა შიგან გამომკრთალი ჩვენება... მიწად მიიქცევა იეკუთიელი, მიდის, მზედ მიდის... მიესვენება... |


