|
გაუცვდა ფერი ზედაზნის სერებს, გაღმა ჩანს შინდი წითლად მღუარი, ჩემი მღელვარე განდობის მერე რა მწარე იყო შენი უარი.
ცელი რანაირ ჟინით შხიოდა, შენთან ყოველი შეხვედრის შემდგომ ჩემთვის მზე ახლად ამოდიოდა.
თუმც არ უჩანდა ბოლო მოლოდინს და მე მიწაზე თითქოს კი არა, შენგან დანთებულ ცეცხლში ვცხოვრობდი.
დავრჩი სურვილთა ღარიბ ფიცრულთან... გახუნდნენ ჩემი გაზაფხულები, ჩემი ვარდებიც ჩამოიფურცლა.
ღმერთო, საწუთრო რამდენს მედავა... ლექსს მაინც შერჩა ძველი სურნელი ამდენი წლების მიუხედავად.
თუ წარსულ დღეთა ალმური ახლავს, იმ დროს შენს ნათქვამ უმწარეს უარს, ო, რა მადლობით ვიხსენებ ახლა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


