|
არ ვტირი, არც რას ვემდური, მწარეს ბედს, მწარეს ყოფნასა, მუდამ ეს მოსდევს, ამბობენ, სიმართლესა და ცოდნასა, - რად დავიჩივლებ ტანჯვასა, თუ სხვას რას ვარგებ ცოტასა?! ამიტომა ვსთხოვ უფალსა, ნუგეშად ვყვანდე ყველასა, რომ არ ვზარობდე არადროს გაჭირვებულის შველასა, თოფს ვესვრი დაუმცდარადა ცბიერსა თეთრსა მელასა: ცხვრად ეჩვენება ქათმებსა, არც ზარობს იმათ კბენასა; მოკეთეობას შეჰფიცავს, მარჯვედა ხმარობს ენასა. ტყავს გავხდი, ვაჭარს მივყიდი, გაუხარდება დედასა, რო ჰნახავს კუდ-გაძაგრულსა ქათმის ძვალების მკვნეტავსა. ვერ ვუმტრობ, მინდა ვუშველო დაჩაგრულსა და ბეჩავსა. ან კი რას ვამბობ? უფალი ციდამ ყველასაც გვხედავსა, ყველას საკუთნოს მოგვიწყავს - მართალს და ქვეყნის მყვლეფავსა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


