|
მაჩაბლის ლექსით ვესალმები ახალ წელიწადს - ისმოდეს სიტყვა მოელვარე და შექსპირული. თუმცა არავის ვემუქრებით ჩვენ დასალეწად, დიდ ძალას იტევს ეს ქვეყანა ჩვენი გმირული.
მომეცი ჯანი, მასთან ერთად სიტყვა ფრთოსანი, რომ მე ბოლომდე გავიტანო შაირის ლელო, რომ სიკვდილამდე ჭეშმარიტი ვიყო მგოსანი.
იგი სტამბებში ამძრავებს მბეჭდავ მანქანებს, თორმეტ საათზედ მოვარდება იგი სამუმად და მთელ სამყაროს, ვით პლანეტას, წინ გააქანებს.
მუდამ თან მახლავს განუყრელად ფარული რწმენა, რომ შთაგონება თვის სასწაულს გაიმეორებს და მიეცემა უტყვ საგნებსაც უკვდავი ენა.
და თოვლის პაპა ჯერ არნახულს მომიტანს ნობათს, ირგვლივ ჩრდილები შეიმოსენ მრავალ წოდებით, სრული იმედით მე ვუცქერი ცასა და მყობადს! |


