|
გავბედე ლექსის დაწერა, ვიტყვი ჩემ გულისთქმისასა, სიტყვად მოვაქცევ სიხარულს და დარდსაც ცხოვრებისასა.
და თვალებს არწივისასა, ხმა უნდა ჰქონდეს საამო, ვით ლარებს ჩონგურისასა.
მის ნაფრენს ჭიუხისასა, სისხლით გატბარულ ქვა-კლდეთა, ჭალაში რახ-რუხს რქისასა.
მავალთა ხევ-ხუვისასა, ზვავით ჩალოკილ ფერდებზე, ამოსვლას ყვავილისასა.
ჟღარუნსა ფარ-შუბ-ხმლისასა, მამულ-წყლის სადარაჯოზე, სისხლის დანთხევას მტრისასა.
ჩახოცვას ერთურთისასა, კაი ყმის დედის ნატირალს, გლოვასა ვეფხვებისასა.
გმირობას წინაპრისასა, ძმობა შეფიცულ ვაჟების, ჭამასა ფიცვერცხლისასა.
ჯვარში ალს კელაპტრისასა, დროშების გამობრძანებას, ჩუმ ლოცვას ხუცესისასა.
ჩათიბვას დიყებისასა, სთველში ლიშანა ხარებით, თრევასა, ნათიბისასა.
გულს ხინჯად აჩნდეს მტრისასა, ჰგავდეს ბულბულის გალობას, მთაში ყმუილსა მგლისასა... |


