|
ესაა ჩემი ხვედრი ნამდვილი, ვერსად ვერ ვპოვო ბინა, ადგილი და ჩუმად მოვკვდე ძლეულ დარდივით წინსვლის სიმძიმით და სიადვილით.
მაინც ჩემია - მისით ვმაღლდები და მიამდება ყველა ტკივილი, როცა მინთია ეს ჩირაღდნები.
ჩემს თავში ვხედავ მძინარ სადგურებს, ხილვას უხრწნელის წმინდა ორეულს, სიკვდილი ვეღარ გამინადგურებს.
მიხმობს შორეთი, გზა ულმობელი, ვწევ ვნების აღვირს დაუმოკლებელს, ცნობიერების გახსნას მოველი.
და მირაჟებში ცვივიან მთები. სივრცეში ჩუმი ფიქრი მაღლდება, ჩანს ახალი მზე იისფერ გზნებით.
ვინც ვინმეს არგოს, აამოს რამე... მე კი გავყვები ჩემს ეულ ღელვას, ჩემეულ გზას და უხილავ მგზავრებს. |


