|
რა ერქვა იმ განცდას, ძვლები რომ ჩამიფქვა?!. არ ვიცი, ვინ ვიყავ, არ მახსოვს, რა მერქვა... მახსოვს, რომ სული და სხეული კიოდა და შენი ნალურსმი ხელები მტკიოდა...
რარიგად მინდოდა, რომ შენთვის მეშველა... არა ვარ, უფალო, ხორბალი საყანე, თუ გინდა სხეულის ბორკილი ამყარე.
ზეციურ საუნჯეს გულში რომ ვინახავ, - ეს შენ ხარ, უფალო... არ მინდა დიდობა... ვიცი, რომ მოხვალ და... რომ იტყვი - მშვიდობა... |


