|
თეთრი აპრილის სუნთქვა მაწვალებს და ცეცხლად მიქცევს ჭაბუკ იმედებს. გულო, რა მოხდა, ცოტა მაცალე, გულო, რა მოხდა, ნუ გამიმეტებ.
ზამთრის ყინვაში როგორ დავსახლდე. გულო, რა მოხდა, რატომ ფითრდები, იქნებ არ მოგწონს შენი სასახლე.
აღარ გსურს ჩემთან ერთად იარო. როგორ გივლიდნენ ძველი მგოსნები, მითხარ, რო ისე მეც მოგიარო.
რომ სატირალზეც აღარ გატირო, ისე მოვიქცე, რომ ჩემთან ყოფნა და სიყვარული არ ითაკილო.
ხმა მოგაწვდინო ცისკრის ზარების, მერე დამიგზნე ტრფობის ხანძარი, ჯანდაბას, ნუღარ დაგენანები. |


