|
ფერადები მოჰქრის ჭრელი, სასახლეში მოგდის შელლი… შენ - საიდან, შენ - საიდან ჩემი ბოტიჩელი!?
მკლავი - გაჰყავ სახელოში, „აქ ჩამოვსხეთ, - ეუბნები, - აგერ, ამ ჩეროში…“
უძღვი მარმარილოს კიბით - ვარდი უჩანს, ვარდი უჩანს მოცარტს გულის ჯიბით.
ხვდები სტუმრებს წყვილი შანდლით; ვინ არ მოვა, ვინ არ მოვა შენი ღვინის ხათრით!
გყავდეს, რამდენიც კი გწამდეს! შენ არავინ გეცილება ვან-დეიკის ლანდებს!
მარტო ჩემი ქოხის კარი, ახლაშენს ბაღშიაც ვხედავ - გული მომიკალი…
რუსთაველიც მოგდის შენი - შენ რად, შენ რად, გალაკტიონ, ჩემი ბოტიჩელი?! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


