|
ეს რა ჩიტი მოფრენილა, საიდგანა, სადაური? თეთრ-გულა და ყელ-წითელა შავზურგა და უცნაური? - ვიცნობ, ვიცნობ მაგ შავთვალას, ზამთარშია უცხოური, ახლა სტუმრად ჩვენ გვეწვია, ზაფხულშია აქაური. ეგ ჩიტი ხომ მერცხალია, ჭია-ღუის დიდი მტერი, ბუზებს იჭერს კამარაში, არ წაუვა არსად მწერი. უმანკო და ტურფა, ნაზი, სულ არ არის დასაჭერი, მაგას უნდა უთავაზოთ, ბუდისათვის სახლის ჭერი. დახე, ცაში როგორ მარდად ნავარდობს და თითქოს ცურავს ხან მიწის პირს ისარივით მიფრინავს და ფრთასა სწურავს. ჭიკჭიკობს და შეექცევა, საქმეს არ იქმს დასამდურავს, თიხას ზიდავს ნისკარტითა და ბუმბულით ბუდეს ჰხურავს… აგერ, ვხედავ შემომჯდარა, რას ჟღურტულებ ნეტა, ჩიტო? -”ბერი ცხონდა, ბერი ცხონდა - ამბობს - ყმაწვილები ჟლიტო!” - რისთვის? - რადგან ბუდეს უშლით, აღარ დაუშალო ტიტო! ასე უთხარ, - არას გერჩით, ჩვენო მტრედო, ჩვენო გვრიტო! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


