|
სოფლის გოგო მოგოგავსო მოლიანი მწვანის ხალზე, და მას უნდა, რომ აავსოს სურვილების სურა წყალზე!..
ალმასია ბროლიანი, მზე იტაცებს მზესუმზირას, გოგოს კიდე - მოლიანი...
წელში, როგორც საროს ტანი და მოსჩანს, ვით ბროლის ჭიქა ატევრილი წყაროს ტანი!..
ისე შავი, როგორც ღამე, მტევნებივით მხარ-მკლავები, მარმარილოდ მოკამკამე,
ერთიც შუბლზე გადიტარა, თითქოს ვნებით ჩამოიწნა ყოფნის ჩანგი და გიტარა!..
გულიც შიგნით გაზაფხულობს, ღელვით ელავს სარო სხმული და საყუდარს ვერ ნახულობს...
უცხოდ ჰფეთქავს ჩემი გულიც, ვარ მოწამე ამის უხმო და თან მონაც დანახულის!..
შიგ ჩაგორდა მთვარესავით, გაიბადრა ქვებზე ხავსი, მოლიც ხელ-ფეხს ასავსავებს...
ციკლოპივით რომ სჩანს ცაში, პირზე ღიმი დაჰქრის ტყესა და ფოთლების ისმის ტაში.
გოგოც სურით სურვილს ივსებს, წინ დამიდგა ნათლის სვეტად და მზესავით მოკისკისებს.
მონარნარებს, როგორც მთვარე, გულში თითქოს რაღაც მოსქდა, ვუმზერ, როგორც მგლოვიარე!..
ვეღარ ვაგნებ, ვრჩები სახტად!.. სუსტია თვით ხელოვნებაც ამ სურათის დასახატად!.. |


