|
აქ გაზაფხული გვიან დაიწყო, გადააშავეს ქარებმა ეზო. ვერ წამოვედი პირისპირ შევრჩი დაუსრულებელ წვიმების სეზონს.
სამარესავით თვითონვე ვითხრი; ჩაკეტილი ვარ, ვეღარ მივმხვდარვარ - ეს ზღუდე არის თუ კარის წირთხლი...
რა დაიწყება ამ სახლის გარეთ? - ბაბუაწვერა, რომელიც უხმოდ შენკენ მოჰყვება აპრილის ქარებს,
სუსხიანი და მაღალი კანჭი, ან სულაც: ბუზი, ბუზი, რომელიც სარკმელს ეხლება უგონო ტანჯვით...
ტანზე გეხვევა ქარების ქაცვი, ვერ მიასწარი წვიმას სახლამდე, დგახარ ქუჩაში და გაწვიმს, გაწვიმს...
მოგონებების ტაბლასღა ვუზი; თუმც კი არ ვზივარ, სარკმელს ვეხლები, მინას ვაწყდები, როგორც ეს ბუზი.
მე გამოვყვები საწვიმარ ღრუბელს, და შენს ფეხებთან ჩამოვიშლები, როგორც საწყალი, მტვრიანი გუბე.
ხეებს, რომ დგანან ფუჭად მკვეხრები; ტანთ გაიხადე, შემოდი ჩემში, მე თავზე თბილად გადაგეღვრები...
ჭუჭყიანია თვით იორდანეც, მოინათლები ჩემში და ასე განვიწმინდებით ალბათ ორთავე.
სახეზე ღამის საცხსაც წაიცხებ, მერე დაჯდები სარკმელთან ჩუმად და ჩემთვის წინდის ქსოვას დაიწყებ...
დამსგავსებია ნაცარს და ნახშირს, მაგრამ ძვირფასო, ოდისევსები არ ბრუნდებიან ყოველთვის სახლში.
როგორც ობობას მაცდური ქსელი, მერე ამ ქსელში ბუზივით ვბზუი... შენ კი ვიღაცა სხვა გიწერს წერილს...
და ეს ერთგული, ნაცადი ღობე რა შეუვალი სიმკაცრით მიჯნავს ჩემს ერთი ბეწო ეზოს და სოფელს..
ჩემს თავს ვეყუჟვი, ვით სხივი ეკვდერს, სწორედ ამიტომ - გამეტებული - ყოველთვის სოფლის ფეხებთან ვეგდე.
ჩემი მინდორი გულქვად მითელა, გადამთელავდნენ, მეორე წუთში ფეხზე ვიდექი, ვით მატიტელა...
ამ ქსელის ცივი უნაყოფობა, თორემ შეხედე - ეს სიყვარული მიახლოვდება, როგორც ობობა...
ან იქნებ ფუყე სიზმრების ქაფი? სად გავექცევი, როს მის ფეხებზე გამობმული ვარ ათასი ძაფით...
წვიმს, პენელოპე, მე ხსოვნის ტაბლას შემოჩვეული ნაღველით ვუზი, მე თვითონა ვარ ობობას ქსელიც და... ამ ქსელშივე გაბმული ბუზიც... |


