|
რკინის საწოლზე გაშლილია რკინის ლოგინი, მიდის ქარი და ქართან ერთად დრო-ჟამს მიჰყვება ოცნება - რკინის სალტეებით შემოღობილი - და სულის იმედგაცრუება და გაბრიყვება.
ბჭენი ქვეყნისა ქვესკნელისთვის კვლავ განიხვნება, შეაწყენს გედებს მარტოობის ეს მოლოდინი და ფშანის პირას მოსხდებიან დამფრთხალ იხვებად.
და გედის ხმები აღმოხდება ჩამწყდარ გრამაფონს; სხვა კი ცამ იცის: გასცქერიან მზეს მენადები
ისევ იღვიძებს სიშორეში უცხო ნათელი, ციაგს მოაფენს ღრუბლებიდან და მოკიაფებს... |


