|
როგორც მაისის ჭექა-ქუხილმა გადიდგრიალა ახალგაზრდობამ, - პირველი ვნების ტკბილმა დუღილმა, დავაჟკაცების პირველმა ტრფობამ!
მეგონა ბაღი ვარდებით სავსე, როცა მეც ოქროს პერანგი მეცვა, როცა მეც ოქრო მესხმოდა თავზე!
თუ როგორ სჭრიდა მიწას ბალახი, და, როგორც წყარო, შხეფებს მესროდა ბედნიერება მინდვრად ნანახი!
მთელი ბუნების ენა ვიცოდი, როცა ფრინველთა გალობა ვიგრძენ და ყვავილივით მზეში ვიწოდი!
რა დაეფარა სულსა და თვალებს, რომ აღარ მესმის ბუნების ენა, რომ სიყვარული აღარ მაწვალებს?
პირველი გრძნობის პირველო ფეთქვა?! თითქოს მახეში გული გაება და ვეღარ ვამბობ, რაც უნდა მეთქვა!
და სიტკბოებით სისხლში მღელვარე! ო, როგორც ხმალმა ჰაერში, ისე ჩემმა ცხოვრებამ გაიელვარა! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


