|
დახშული იყო ცა და მიწა, - თითქოს ედემის ბაღს მორღვეოდა შარავანდი, და მზე ჭიოტა ხრჩოლავდა ნაშთად უღიმღამო შემოქმედების და ღვთის ჭალებში ჯოჯოხეთის ლანდი ყიოდა.
და სადაც ფოთლებს აჩქამებდა ფრთონვა სიოთა, - სულს აუნჯებდა მოგონება ლურჯი ქედების და მათ ადგილზე შემოდგომის ცრემლი ცვიოდა.
ქრისტეს უხმობდა გატანჯული საქრისტიანო; მიიქცეოდა უსასრულოდ ცოდვის მდინარე
ნოეს სიბერე აფიქრებდა ყოვლის წინარე და უიმედოდ ატოკებდა გაშლილ კიდობანს… |


