|
ნაზამთრალ ზეცას მორღვეოდა ნისლის საკინძე, ცაცხვებში სხივი ცრიატებდა - მკრთალი და ციდა და გაზაფხულის ნაადრევი სიმამლაყინწე მრავალჭირნახულ შემოდგომას ნერვებზე შლიდა.
და სოფლის ყველა ბინადარი - გარე თუ შიდა - ხედავდა, როგორ ეცემოდა ნაცნობ ბაგინზე სიკვდილმისჯილი ანგელოზი - ჩუმი და წმიდა.
და ზეცის კართან მივებჯინე მთის კენწეროთი; რა ფუჭი იყო მისი ფრთონვაც, მისი ფაფხურიც, -
და პროცესიას მიჰყვებოდა მზე გაზაფხულის, ვითარცა უცხო სინამდვილის ფერმკრთალი ასლი... |


