|
ვერცხლისფერი წვეთებით ინამება საყდარი, არსად წვიმა არ არი, ქართულ წვიმის სადარი... და, ვით წვიმის დაქალი, მეც ვმეგობრობ კოსმოსთან, პანთეონში ვტრაპეზობ პოეზიის კოცონთან.
ლილისფერი სხივებით შლიან წვიმის ნაკვალევს. არე ისე თეთრია, როგორც ფერი სადაფთა, გვირილების სეტყვაა ელიავას საფლავთან...
პეშვით მჩუქნის ლაღიძე ოქროცურვილ აკორდებს... ტიციანი ზევსივით ცაზე აგებს ხარაჩოს, ლადო აწვდის პაოლოს ბღუჯა ველურ ყაყაჩოს...
და მიარღვევს შავ ზვირთებს გურამ რჩეულიშვილი... ვაჟა ეალერსება უწესრიგოდ დაყრილებს ყვითელ-ყვითელ მიმოზებს და პარნასის ყვავილებს;
პოეზიის ხელმწიფეს და ცალთვალა გოლოათს!.. იფრქვევიან სივრცეში ფერმიხდილი გამები, დგანან კატაფალკასთან ნიკალა და გრანელი...
სისხლთან შენაზავები მწიფე ბროწეულები. ვისთვის ლექსი ზღვაა და, ვისთვის მზე ან მეწყერი, ფუნჯით ხატავს პეიზაჟს ღამის თეთრი ფერმწერი.
საქართველო ზეციდან ლექსთა პანთეონია!.. უფლის ხელდასხმულია ეს ლამაზი ქვეყანა, დაბლა ლექსთა თოვაა, მაღლა - ლურჯი ზეყანა!..
მთვარე მიყრის უბეში წითელ-წითელ ალუბლებს... და, ვით წვიმის დაქალი, მეც ვმეგობრობ კოსმოსთან, პანთეონში ვტრაპეზობ პოეზიის კოცონთან. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


