|
მოვწყვიტე ვარდი ნარნარი, სანატრი ქეყანაზედა, მწარედ ატირდა მყის-ცვარი მან დამაპკურა მკერდზედა.
ცრემლი დაურთო ცრემლზედა: ავაღებინე მას ხელი ორის დღის სიცოცხლეზედა!..
სიკვდილი შეჩვენებული; ვარდი ატირდა ვყოფილვარ გრძნობებით დახავსებული...
სიცოცხლე დალხინებული, მაშ რაღათა ვგმობ სიკვდილსა, რაღად ვარ აღშფოთებული!? |


