|
მრავალმა ხმალი აგელა, მრავალმა - ჭკუა-გონება, სხვამ - თავმომწონედ იარა, რომ დიდი ჰქონდა ქონება.
ირჩია სულის ცხონება, მაინც ვერ ასცდა სიკვდილსა, მოუნდა მიწის მონება.
მდიდრის და საწყლის ცხოვრება, სიკვდილის დათრგუნვას ვცდილობთ, როს გვწადს სახელის პოება.
ავი და კარგი დროება, ამითი თავსა ვატყუებთ, სხვა რომ არა გვაქვს შნოება.
თუკი უნარი გვექნება, სიკვდილის შემდეგ თავისი კარგი გავწიროთ ხსენება, ამით ცოტად ვძლევთ სიკვდილსა, იგია კუბოს შვენება. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


