|
ის ცხოვრობს ახლოს სადღაც ჩემს ახლოს. მე ჩემით ვარქმევ მას ათას სახელს, რაღაც უცნობი მოწყენა ახლავს მის მოხუცებულ და გამხდარ სახეს.
და ჟრიამულით ართობენ ხეებს, შემოდგომის მზე თანდათან ავსებს ყვითელი ფერით სექტემბრის დღეებს.
თითქოს საკუთარ ბავშვობას ხედავს, და მე მგონია, მან კარგად იცის ამ შემოდგომის ფერი და სევდა.
და მიდის თავის საყვარელ სკამთან, აიღებს ფანქარს, თეთრ ალბომს გაშლის და ფოთოლცვენას, მოწყენას ხატავს! |


