|
სიკვდილმ სთქვა: ზღვიდამ წამოველ, ზღვა ჩქეფით შემოვიარე, შევკმაზე თავის ლურჯაი ხმელეთ სუ შამოვიარე;
ყოოდნენ, როგორც იანი, ჩავეღირე და ვერ ჩაველ, ხატი ჰყოლიყო ძრიალი:
შავარდენ იყო მხრიანი. გადმაუხედენ ხევსურთა, შავნ იყვნენ, როგორც ჭიანი,
როგორც ნალევმა თივანი. ბევრისა კარი დავსჯარე, ბევრისაც ისევ მღე არი,
ბევრისა ცოლი თმიანი; ბევრისა თოფი შავკიდე, - სიათა, პირ-კომლიანი,
ფრანგული ფხა-სისხლიანი, ბევრის ქალისა გავწირე კალათა ჩხირ-წინდიანი. |


