|
ნეტა ვინ მისცა ჭაბუკს ამგვარი. სწრაფვა, გონება, გრძნობა და ნება, რომ გადალახა ბედის საზღვარი და დაუტოვა ქართლს თვისი ცნება!
მდარე სპარსელი მგოსნის ნაირი, კაცთა კაცობის, ზნის შემხუთავი და აზეიმა სული უკვდავი.
როს ააჟღერა ჩანგი გრძნეული, სად ობოლ სულის ხატება ელავს, სატრფოს თვალებზე ცრემლად ქცეული.
ის დარჩა მაინც გაუბაწრავი რადგან ჰხიბლავდა ჯვარი ვაზისა ვაზი, დამცხრალი ნინოს ნაწნავით.
ჩათვლილი ორთავ სამყაროს ღირსად. იგი ღვთისმშობელს ტანჯვით გაჰყურებს, თან აჯადოებს სატრფოს საყურე.
დილის ნათელით და მას კაშკაშით, მთაში მიფრინავს დალალაშლილი უცხო მხედარი - ბარათაშვილი.
შემოეყარა გუდამაყარი. მთაში არაგვის მისწვდა გრიალი და თქვა სიმღერა მუდამ ახალი.
ჩანგი წარმტაცი და მშვენიერი, ვით რუსთაველის სიტყვის თილისმა. და ღაღადისი ავთანდილისა.
რადგან შესძინა მამულს დიდება, რადგან მსოფლიო მგოსანთა შორის ისიც ვახილე მხარდამხარ მსრბოლი.
როცა შევსცქერი ცაში ორიონს და მესმის შმაგი მერნის ჭენება, პანგი ქართული, საკაცობრიო. |


