|
ქართლელ ქალმა სიყვარული ტრფიალებით გამოხატა, კაცის გული რკინად სახა, თვისი მასზედ ანდამატა.
ანგარიშიც დაუმატა, - სთქვა: „თუ კაცი თაგვი არის, ქალი უნდა იყოს კატა,
შეაცდინოს, დაიჭიროს, ხან შეიპყრას, ხან გაუშვას, ხან აცინოს, ხან ატიროს;
მით მჭვრეტელი გააკვირვოს, და, მსხვერპლი რომ დაუჭლექდეს, მერმე სხვებზედ ინადიროს!“
უნდა იყოს დაფარული, - ტურასავით ფაცხაში ძვრეს, თუ დაუხვდეს კარ-ხურული;
მით დამიფრთხოს ტკბილი რული, და მთელ ღამეს მაცოდვილოს ქმარმა ხვრინვით სთქვას მაყრული!“
რას მიქვია დაფარული?! გაბედული უნდა იყოს, პირდაპირი, ვით შურდული!
გადააბას ორი გული, შიგ ყვავილი ჩამისახოს და მუდმივი გაზაფხული.
დედალ ვეფხვად მე დამსახოს, მე ჩიტივით მეჭიკჭიკოს, სხვებს ზარის ხმით შეუძახოს,
ხელი ვერვინ ვერ შემახოს, და ის ღმერთმა შეარცხვნოს, ვინც ამგვარი ტრფობა სძრახოს!" |


