|
ათასერთ ზღაპარს ბოლო არ უჩანს, ხარ ღამეების თეთრად მხარჯველი, ვმეგობრობთ მე და ნიზამის ქუჩა და მასთან ერთად მეც ვარ განჯელი.
მზითა და მთვარით გადამარჯნული, მაგრამ ვიღაც წუხს რიონის ახლოს, თითქოსდა ლეილს ეძებს მაჯნუნი.
დაფასებული ჩალმით, ჩილიმით, კარგა ხანია მსტუმრობს ნიზამი თავის ხოსროვით, თავის შირინით.
დაღლილი სული აქ მიპოვია, უვარდოდ ვინ თქვა ქუჩა განჯელის - რუსთველის ვარდებს აქ უთოვიათ.
მეც სამიჯნუროდ თავი ავიშვი ნიზამზე ვცხოვრობ, აქ მომაგენით, მე ერთი ვიღაც, ლექსის დარვიში. |


