|
ვინ დამიჯერებს, ნაღდად თუ ლიქნით, მძინარე, თუნდაც ღამენათევი, რომ ათასობით კილომეტრს იქით მე შენი სუნთქვა მესმის გარკვევით.
მოლოდინს ბედი არ დაასრულებს, ღამის პერანგის ვხედავ მაქმანებს, თვალებს, სიზმრებით გადაქანცულებს.
თუმცა არავის არ ვემეტები და სივრცეების ამღვრეულ ბინდში ირწევა ჩვენი სილუეტები. |


