მთარგმნელი: ვახუშტი კოტეტიშვილი
|
ხეები დგანან ტბორის ნაპირას, თავზე ღრუბლების ფენა რომ ადევს, თითქოსდა თევზის ჭერას აპირებს, შუადღე ისე მოისვრის ბადეს.
ხარობენ ლაღად და თავაშვებით, ფართხალებენ და ნაპირს ეძებენ, ქალი, კაცი თუ ციცქნა ბავშვები.
ნაპირს მოადგნენ აფანცქალებით და საცურაო სამოსს წურავენ მხურვალ ქვიშაზე სველი ქალები.
იქ ტრიკოტაჟი სლიპი და სველი და იკლაკნება თითქოს შიგ ისევ ბუდობდეს მათი მაცდური გველი.
სულაც არ მიშლის მე რწმენის ბუდეს. შენა ხარ გულის კრუნჩხვა ძლიერი, მამაკაცს შენი ჟინი რომ უტევს.
სანამ ავტორი იმ ციკლს შექმნიდა, როგორც სიზმარში მომხდარს ვიგონებ, მოულოდნელად ჩემი ნეკნიდან
ჩახუტებაც კი ვერ მოვასწარი, შენა ხარ კდემა, ასე რომ გშვენის, და მამაკაცის გულის ხანძარი. |


