|
ღია არის იქ სამოთხის კარი, აქ საფლავზე უფლის ჩიტი გალობს, ნუთუ მართლა უნდა გნახო მკვდარი, გულზე მიწა უნდა მოგაყარონ.
იცრიცება ჩვენი ბოლო ღამე, ნუთუ შენი შეწყვეტილი სუნთქვა არ ადარდებს ჩემს მეგობარ მთვარეს.
ნუთუ ღმერთი მართლა აღარ მწყალობს, როგორ ვზიდო უშენობის სევდა, ჩემი სიყრმის მეგობარო ქალო.
ვერასოდეს, ვერსად ამ სამყაროს, ნუთუ მართლა მართალია რასაც უფლის ჩიტი შენს საფლავზე გალობს.
ეთხოვები ამ ქვეყანას მზიანს, ცივ მიწაში ჩაგასვენეს ზარით, შენი სუნთქვა სადღაც გაჰყვა ნიავს... მუხლმოყრილი შეგავედრებ მიწას, გაზაფხულზე ამოჰყევი იას. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


