|
წუთისოფელმა გამხადა შაირ-სიტყვათა მესტვირე, ყოფა ვერავის ვუტირე, ბევრს თვითონ ყოფად ვეტირე. სამარის ქვაზე თარიღებს ტირე რომ უზის, ეს ტირე ჩვენი ცხოვრება ყოფილა, ამას რომ მივხვდი, შევსტირე. თურმე ვინა ვარ? - მარტოდენ ამ მოკლე ტირეს მესტვირე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


