|
ამ გაზაფხულზეც ცრუ კვირტივით გასკდა სხეული, აფეთქებული ვარდისფერი ადევს ქვაფენილს, ვერ დავაკავე ავხორცობით გადარეული და მომაკვდავის გაღიმებით მიწად დაფენილს,
ნუ ინაღვლებო, თუმც თავადაც დაზაფრულია, და მომავალზე ჩამჩურჩულებს კაცური დარდით, მაგრამ ვაი, თუ საბოლოო გაზაფხულია... |


