|
ვაიმე, ჩემო ტკივილო, - ჯანღად აყრიხარ თვალებს, დამკლავენ, ისევ ვცოცხლდები, ვცოცხლდები, ისევ მკლავენ.
ყოფნაა უფრო მწარე. ნეტავ, სადა ჰყეფ, ყორანო, შენი არ მომდის ჩქამი.
ან რა მჭირს შესაბრალი... თუ ვისი რამე მემართა, გადავიხადე ვალი.
რომ გამიხელო წყლული, ასე არასდროს ვყოფილვარ ტკივილებისგან სრული.
არც მე ვარ დანისლული. წავიქცე ბევრიც მინდოდეს ნებას არ მომცემს სჯული. |


