|
როგორცა ყრიან, ისევე ვტოვებ არ წავაფარებ არაფერს არვის, დაფნისა მხოლოდ ეს ერთი რტოა და ორი ფოთლით ვერ შესცვლი ამინდს.
მდედრების ხროვა, აქ ვერც სხეულებს გაარჩევ მამრის, ხედავ - უფალო! უფალო დროა და არა კმარა დღეს მხოლოდ ამინ!
გამოეშალა ლიბო საძირკველს, ცა არის ისევ ტკივილისფერი, მე უდროო დროს გამომაღვიძეს.
არ სუნთქავს არვინ, გაუჩნდა ბზარი თაღს გაუბზარავს, მე ვგრძნობ, უფალო, მხოლოდ ხრწნა გვამის არ გადაგვარჩენს არა და არა.
წარწყმდება ყველა იქეთ და აქეთ, ვერ გადაარჩენს ზარების რეკვა ჩამონგრეული ტაძრის გუმბათებს.
მაგრამ ტონია ყალბი, არ ეკიდება ამ ლოცვას ცეცხლი. ჟამი კი გადის, ო, ჟამი გადის და შემზარავად ჩხრიალებს ვერცხლი.
ისევე ვტოვებ, არ წავაფარებ არაფერს არვის - დაფნისა მხოლოდ ეს ერთი რტოა და ორი ფოთლით ვერ შესცვლი ამინდს. |


