|
როცა ქვეყანა მზეს მოიბინდებს, ნათელს საფარველს დაადებს როცა, და ბნელის გვირგვინს დაადგამს თავზე დიდებასავით, მკვდარსა და ცოცხალს.
გზა-კვალს აუბნევს უსახლო ქარებს, მხოლოდ ფიქრები დგანან მხედრებად, მხოლოდ ფიქრები გადიან გარეთ.
ავგაროზებად ჰკიდიათ მთვარე. ბნელშიც ნათლის მორჩს დაიხვევ სულზე, თითქოს საცისკრე ჭიგოდაც გთალეს ამ ტკივილებმა.
მიწის საყდარში დაეყუდები. და სხვისი ფიქრი მოგძებნის მერე, ვინ იცის, ჯერაც ღამეუთევი. |


