მთარგმნელი: გიგლა სარიშვილი
|
მე იმდენი ქვა მესროლეს, აღარ მაშინებს უკვე მე ქვების სროლა. კოშკი აღვიგე ამ ქვებისაგან სხვა კოშკთა მაღლა აჭრილი სოლად. მის მაშენებელთ ვწირავ მადლობას, დე, გაულხინდეთ, უჭირდეთ რაიც, აქედან ვუცქერ მზის უბადლობას, პირველ განთიადს და პირველ დაისს. აქ ჩემს ფანჯრებთან ფრთააჩქარებით ჩრდილოეთური ჰქრიან ქარები, მტრედი პურს კენკავს ჩემს ხელისგულზე და ჩემს ნახევრად დაწერილ ფურცელს ჰაეროვან და ღვთაებრივ რხევით ამთავრებს მუზის სათუთი ხელი. |


