|
მწუხრით გათალხე ძოწეული და გააფლასე, გაქრა სილბო და სინატიფე, წახდა ღირსება, ჯვარცმულის ჩრდილი დაცემულა ნაცნობ ტაბლაზე და ძველი თასი ამჯერადაც სისხლით ივსება.
და როგორც გარჯა უღირსისა და გალირწება, ცოდვილის ფლასით იმოსება ცა საატლასე და სევდის ბაღში შემოდგომის ქარი ირწევა.
ამაყი მოდგმა გადაგვარდა და გადაჯიშდა; სძინავს კორიდას, სძინავთ ხარებს, სძინავს პიკადორს,
და დრო-ჟამს - უცხო სინამდვილის ფალსიფიკატორს - აქანებს ნავი ქარონისა და აბურთავებს... |


