|
ქვიშა ცეცხლივით სწვავს ფეხის გულებს და ტანში გვივლის მზიან ნემსებად, უცნაურ ნდომით და ნეტარებით მწიფე ხორბლის ფრად ტანი გვევსება.
მთელი დღე შიშვლად დავიარებით ვნატრულობთ მხოლოდ წასვლამდის იდგეს მზიანი, მყუდრო, კარგი დარები.
მე არ მიზიდავს ჭკუა და სული, ჩემს ყურადღებას თუ შეაჩერებს ბრინჯაოს ტანი გადატრუსული.
ჯანსაღი გრძნობა ვერ დაიბუდებს, და ეს სიშიშვლე, გულახდილობა, ბევრს დააშორებს, ბევრს გააბუტებს.
დაუღალავი ოქროს თვალება; აქ სილამაზე გამოშკარავდა. მზეს არაფერი დაემალება. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


