|
ფიქრი ტბასავით ცითაა სავსე, თეთრი ღრუბლები ქედებს ათოვენ. მე ამ კედელთან ბრმასავით დამსვეს, წყალი დამიდგეს და მიმატოვეს.
ფიქრი ფეტვივით უცებ აკენკეს და გამწარებულ, დაღლილ თითებით მათი დაჭერა ვერ მოვახერხე.
და გამოღებულ კარივით ვდუმვარ, და აღარ ვიცი იქნებ, არცა ვარ, რამ გამაჩუმა, ამქვეყნად თუ ვარ?
როგორც კედელთან ძველი ბორბალი. საით გაფრინდნენ თეთრი ჩიტები, სად გაჰქრნენ, თვალიც კი ვერ მოვკარი... |


