|
შარშანაც ასე დაიწყო ზუსტად: უცებ გადაწყდა ფოთლების საქმე და მხოლოდ ერთი, ყველაზე სუსტი, ხელისგულივით აწვება სარკმელს.
შიშვლდება ქუჩა და სახეს კარგავს, და გაქვავებულ მდინარის მსგავსად, ყველაზე უფრო თავის თავს არ ჰგავს.
სილის ქვეყანას ვეღარ მიათრევს და ლაქებივით არტყია ტანზე, რაც მორჩენიათ სახლებს სინათლე. |


