|
ჰა ადგილი, აჰა ის არე, სად ხელმწიფობდი მშვენიერებით; ჭალაკი იგი, იგივ მდინარე და გაზაფხული მის ფეროვნებით!
უმეტეს სუნნელთ აღმოფშვინვიდენ; მზე ბრწყინვალებდა; აშიკ-ბულბულნი შენდამო ქებას ტკბილად გალობდნენ!
ნიავიც ფრთეთა ამოდ განშლიდა; ხან შენსა კავებს ნაზად შეხებით, ხან შენსა ლეჩაქს ეთამაშიდა!
გულ-მხიარული, სულ აღტაცებით; ვითა წყალობას ცისას, ველოდი შენს ერთს მოხედვას ლმობიერებით!
გიმზერდი კრძალვით, გულ-ძგერით, სურვით; გისმენდი ტკბილად ხმა სირინოზსა, ტრფიალი შენდა სულის შეწირვით!
და დრო წარსული თვალ-წინ მეხატვის, როს გულს მინათდი მშვენების სხივით, მსურდა ცხოვრება შენთან და შენთვის!
გულისა გრძნობა, ძალი ტრფობისა: მარამა მე კი მარად მახსოვდეს იგივე დრონი ნეტარებისა!
ამ მოგონებამ არ შეგაწუხოს; შენ განსვენებით ოღონდ იცოცხლე და მე, თუ-გინა, საფლავმა მფაროს. |


