|
ბულბულს ყურს ვუგდებ, ვარდსა ვჭვრეტ, ორთა შუა მაქვს გონება, თაყვანისცემა ერთის მსურს და მეორესი მონება.
რა უფლება აქვს? რა ძალა? შარბათი სიყრმემ წარმტაცა, სიბერეს მოაქვს სამსალა...
თავდები სიჭაბუკეა!.. და ეს ორივე აკლია, ვისაც ჭაღარა უმკია!
მაფრთხილებს, გული-კალია, ოცნებას მიკლავს, სურვილს წყლავს, როგორც წესი და ვალია!..
რა არის თქვენში საერთო? მას ლხინი ლხინზე მოელის, შენ ჭირი ჭირზე დაგერთო!..
ორი სხვა და სხვა კიდეა: ერთი რომ ჯაჭვით აბია, მეორე ბეწვზე ჰკიდია!..
გარს ეხვევიან ვარდები!.. შენ - შემოდგომის ფოთოლი, სიო გკრავს, ჩამოვარდები...
გულში ძველი-ღა არხია; შიგ გადასული ამბავი თვალ-მარგალიტად მარხია!..
თან გადმოჰყვება სურვილსა, მაგრამ უკანვე იქცევა, რომ ვერ მოიკლავს წყურვილსა!..
მასთან დაიჭერს კავშირსა, პატარა ნაპერწკალი სჯობს დიდს, მაგრამ ცივსა ნახშირსა!..
გული არ იშლის გულობას: თვალს ურჩევს მზერით დატკბობას და ენას მოციქულობას... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


