|
ისტორიული
რამ დაგაღონა გმირთ-გმირო, მეფეთ-მეფეო ქებულო, საქართველოსთვის მანანად განგებით მოვლინებულო?
მეორე თეთრზე გიდგია! მაღლით მზე გეგვირგვინება და მთვარე ტანტად გიდგია!
ქვემძრომსა, ჭიანჭველასა!.. ცაში ყურს უგდებ რეკასა და იგულისხმებ ყველასა!
გარს ძლევის სხივი გივლია! სინდ-ინდო აბაშეთითურთ, ფეხდაფეხ შემოგივლია!!
თანა-მერჯულე შენია! რაღა გაკლია ამ ქვეყნად, მაგრე რომ მოგიწყენია?“
ჯუანშირ გამოჩენილი და ვახტანგ პასუხს აძლევდა სიტყვა ია-ვარდ ფენილი:
გჯერა, რაც არაფერია... ქარი წაიღებს უკანვე, რაც ქარის მონაბერია!..
მაგრამ სულ გარეგანია! დიდება ხალხის გულია - სხვა ყველა გარე კანია!
დამხდურსა მარად ფხიზელსა, როცა ვერ აწვდენს გულამდე ვერც სისხლიან ხმალს, ვერც ხელსა?..
ეს ბრუნვა ქვეყნის წესია! მაგრამ მოყვარე ორგული კი მტერზედ უარესია:
დაგიფენს ვარდს და იასა, ბანგს გასმევს დასაძინებელს, გულში გაგიჩენს ჭიასა!..
და ერთ-სჯულობა მათთანა, ვაი, თუ მათი მოძღვრებით. ყელში გაგვირჭონ მათ დანა!..
ანტიოქიას დღეს თვალი! სჯობს ეკლესია ქართველთა, რომ იყოს თავისუფალი!
არ აიღებენ ხომ ხელსა, და თუ ვიხმარე ძალა რამ, გავიტეხ წმინდა სახელსა“.
გქონია საფიქრებელი! მე შენსა აღმაფრენასა რას მივსწვდებოდი მზე-ბნელი?
სისწორით ვახელ მეც თვალსა: ეს საქმე გადასაწყვეტად ზეცას მივანდოთ უფალსა.
ხომ ღვთის ნაკურთხი გკიდია? მსხვერპლი სამშობლოს გულისთვის ყოველგვარ მსხვერპლზე დიდია! “
ერთგული ჯუანშირისა, საერო „გიხაროდენი“ გამქარვებელი ჭირისა.
ხელში აიღო მახვილი და მით მსოფლიო კრებაზე დაბეჭდა ქვეყნის სურვილი:
თვით მართლ-მადიდებელია; კათალიკოსს თვისას დასვამს დაუმოკიდებელია!“ |
| პოეზიის გვერდი • • • |


