|
სული ნაკუწებად ნაკეპი ჭმუნვის ულეველი მიზეზი, ფიქრები - წამახული ჭანგები, სახეზე აკრული გისოსი.
მზერაში მტაცებლები სახლობენ, ცხადში გასიზმრებენ მედილეგეს, ძილში გიცხადებენ ახლობლებს.
კოშმარულ ხსოვნათა რკალები, ნაბდად აგისხია მკვლელობა, გუდად - საიქიო ვალები.
ნაგვემი ლეკვივით ტანჯული, ავი წინათგრძნობა აგხდომია, სიკვდილის ცელს ლესენ მსაჯულნი.
ისე ვით მოკლულებს მკურნალი, ერთს ცივი ბებუთი აყნოსე, მეორეს - ცხელი ტყვიის სურნელი.
ფიქრობ, გადავრჩეო ეგების, ღამეებს ზარავს შენი კუთვა, შიშისგან უდროოდ ბერდები, ან იქნებ გადარდებს მოკლულთა თალხით შემოსილი დედები.
გეცლება იმედის ნასახი, სიკვდილი, ვით გაურკვევლობა, ტანში დალასლასებს ცახცახით.
გზარავს სულთამბრძოლის ხავილით, სჩანს შეუბრალებელ მთიბავად და არა ცხოვრების ყვავილად.
სურვილით ვინ აღესრულება, მაგრამ მის აჩრდილზე მძიმეა შეხვედრა მოკლულთა სულებთან.
ზოგჯერ თევზივით დამუნჯებულს უაზროდ გიშეშდება თვალები, ღაწვნი ნაჟეჟივით გილურჯდება, გსურს მიუსავლეთში გაქცევა, გაცლა საკუთარი თავიდან, აუხდენ ოცნებად გექცევა ყველაფრის დაწყება თავიდან.
ზმანება ღელვისგან დევნილი, იქაც კი არავინ არა გყავს, ბორგავ უთვისტომოდ შთენილი.
უმზეო ცით გადამეხილი, გამწლეულ სხეულის ყრუ კედლებს, აწყდები ცოფიან ვეფხვივით.
საკნის ბედკრულო მეინახევ, შენს სასჯელს თავზე ავიღებდი, ოღონდ ამ ტანჯვაში არ მენახე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


