|
თოლია შორს თეთრად ღაღანებს, ტალღებში ეფლობა ღრმად, ჩვენ კი, ვით ჩანახატს ქაღალდზე, შორიდან შევცქერით ზღვას.
არ უხმობს არავის მწედ. ზღვის ვეებერთელა ლოგინზე, ეს ერთი თოლია წევს.
ქვიშაზე ქვიშისფრად სცრის. აქ არ ეშინიათ ივლისშიც, უმზეო ზღვისა და ცის.
და მიკვირს, რა გულით სძლებს, ქალაქი, რომელსაც აკლია სიცილი, სითბო და მზე! |


