|
მხარი გეცვალოს, ლამისაა, მარტოობისგან. ჟამის ნაპირი მიილამა. გეგონება, ჩასთვლიმაო იერუსალიმმა. ხეებში სძინავს სიყვარულსაც და ზამთრის გაღმა თეთრი უდაბნოს მირაჟივით ჩანს ნისლის ბაღები. მდუმარებაა. მაგრამ მაინც, ამ სიჩუმის უკანა მხრიდან გეძახის ვიღაც, და როგორც ჩიტის უცაბედი შეფრთხიალება - საკუთარი გულისხმა გესმის. სევდა ხიდან ჩამოვარდნილ თოვლივით გწყდება, ჩათვლემილი სიხარულიც კრთება და ძილში უცაბედად წამოიყვირებს სახელს, რომელიც არ ავიწყდება. ამოიფერთხო, მზად ხარ, სულიდან ტანჯვა, მაგრამ სულს ვერ პოულობ - ხორბლის მარცვალს დამსგავსებია: გამოფიტულა და ზედ ლორთქო ღერი ტკივილის ახლა აპირებს მკლავების გაშლას, თითქოს ქორწილი ჰქონდეს მიწაში. მაგრამ არა ხარ ბოლო მგზავრი, არც მარტო არ ხარ. შენს გარშემო ფშვინავს სამყარო და მის სიზმრებში იზმორებიან შენი თოთო ოცნებები და პირველ სიტყვებს დაეძებენ თავისმართლებად. გრძნობ, სადაცაა გავთენდებით უსიყვარულო ღამეებიდან. სადაცაა, უცხოს, სულ უცხოს მივახარებთ ჩვენს გულისძგერას. და წამი-წამზე დაგვათენდება სიყვარული, უკანასკნელი, მათუსალას ბოლო დღესავით... მხოლოდ შენ, ზამთრის თეთრო მზეო, თეთრო მზეო მარადისობის, არაფერი გენაღვლება, შენ ხომ ტახტი, ტახტი გიდგას იერუსალიმში და მის მოსვლამდე, ვისაც იგი მართლა ეკუთვნის, ყველას რთავ ნებას, ავიდეს და ერთხელ მაინც იმ ტახტიდან გადმოხედოს სიყვარულის მომლოდინე ქვეყნიერებას... |


